در این که فناوری اطلاعات و ارتباطات و شبکۀ جهانی اینترنت مهم‌ترین و گسترده‌ترین فضا را برای رسانه‌هایی نوین فراهم ساخته و هر روز بر دامنۀ تاثیر و نفوذ آن در بخشهای مختلف جامعه افزوده می‌شود تردیدی وجود ندارد.
همین گسترش و نفوذ است که توجه همۀ سیاستمداران و صاحبان افکار، مکاتب و کالاهای گوناگون را به این تار جهان‌گستر جلب کرده و شاهد سرمایه‌گذاری و صرف هزینه‌های کلان برای بهره‌گیری از آن در زمینه‌های مختلف هستیم.
در این میان متولیان امور فرهنگی و مذهبی نیز از این امکان بزرگ غافل نبوده‌اند. بهره‌گیری از اینترنت برای اهداف و تبلیغات دینی و ایجاد پایگاه‌های متنوع مذهبی در کشور ما زودتر و بیشتر از بسیاری دیگر از زمینه‌ها و رشته‌های علمی آغاز شد و در حال حاضر نیز سهم قابل توجهی از فضای این رسانه را به خود اختصاص داده است.
با نگاهی اجمالی به میزان و کیفیت بهره‌گیری از فناوری اطلاعات و ارتباطات در عرصه‌های دینی به نظر می‌رسد با وجود کمیت بالا و وضعیت بهتر آن نسبت به سایر رسانه‌های نوین، متاسفانه در جنبه‌های کیفی و محتوایی همچنان بسیاری از آسیبها و مشکلات تبلیغات و آموزشهای دینی در این فضا نیز خودنمایی می‌کند.
پرداختن به موضوع آسیب‌شناسی تبلیغات دینی و وضعیت نابسامان آن در رسانه‌های گوناگون از جمله اینترنت نیازمند به بحثی مفصل و مجالی جداگانه است و در این مقال بنای پرداختن به آن را نداریم.
آنچه در این یادداشت به صورت گذرا مطرح می‌شود یکی از آسیبهایی است که به عرصۀ اینترنت و پایگاه‌ها و وبلاگهای دینی راه یافته و باید به صورت ویژه مورد توجه و دقت نهادهای دینی و فرهنگی قرار گیرد.
این آسیب را می‌توان با تعابیری چون "فن‌زدگی"، "نگاه تکنیکی به محتوا" و "فنی مهندسی شدن علوم الهی و انسانی" مطرح کرد.
عوامل اصلی این مشکل را باید در نکات و مسائل مختلفی جستجو کرد که در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌کنیم: