ارسال شده توسط مریم نیک بخش

آنها كه اهل مطبوعاتند روزنامه‌هاي ديجيتال را خوب مي‌شناسند. روزنامه ديجيتال با فضاي «سايبر» سروكار دارد؛ فضايي كه هيچ محدوديتي در زمان و مكان برايش متصور نيست. اين يك واقعيت است كه حضور مخاطب در روزنامه‌نگاري سايبر به مراتب قوي‌تر از روزنامه‌‌هاي كلاسيك است؛ چراكه در فضاي سايبر مخاطب مي‌تواند تعامل دو طرفه‌اي با نويسندگان مطالب ايجاد كند و در محتواي برنامه‌هاي رسانه مدنظرش نقش داشته باشد. در واقع فضاي گفتماني در فضاي سايبر دو طرفه است. در همين حال مخاطب رسانه الكترونيكي هرگز منتظر زمان خاص براي دريافت اطلاعات باقي نمي‌ماند و به محض ارتباط با رسانه موردنظر در اينترنت به آن دست مي‌يابد. اين در حالي است كه خواننده رسانه چاپي حتما و به ناچار بايد با يك روز تاخير به اخبار و اطلاعات دست پيدا كند تازه اگر به واسطه موانعي چون برف و باران و كمبود وسايل نقليه زميني، دريايي و هوايي اين امر دچار اختلال نشود. از همه مهم‌تر اينكه در نشريات الكترونيكي امكان ارسال و پخش گزارش، مقاله، فيلم، عكس و صدا در اختيار همگان است. به همين خاطر است كه در رسانه اينترنتي مخاطب قادر است به جاي خواندن يك گفت‌و‌گو به نوار آن گوش دهد يا فيلم مربوط به آن را مشاهده كند. اين در شرايطي است كه در رسانه نوشتاري تنها توان انتشار تصاوير ثابت وجود دارد.

برگرفته ار سایت:www.donya-e-eqtesad.com